De geur van meidoorn en gier

Fort Werk aan de Korte Uitweg, acryl op doek, 50 x 70 cm.

Afgelopen dagen ben ik in de buurt van de Lek geweest, bij Tull en 'tWaal. Daar staan een aantal forten die deel uitmaken van de Hollandse Waterlinie. Defensie heeft ze inmiddels afgestoten en de forten hebben een andere bestemming gekregen als b.v. natuurcamping.
Een vriend van mij gaf de afgelopen week een workshop beeldhouwen op het Fort aan de Korte Uitweg. Ik heb hem geholpen met het opbouwen van de tenten en daardoor raakte ik daar verzeild.

schetsje in mijn A5 boekje

Donderdag 1 mei ben ik begonnen met een schetsje en een schilderij en vandaag heb ik er aan doorgewerkt. Een oase van meidoorns. Het is er zo stil dat je de insekten kunt horen zoemen. De geur van de meidoorns is aloverheersend.
Totdat de boer besluit dat het weiland gegierd moet worden...Echte landlucht.
Een plek waar ik vaker naar toe zal gaan.

Mijn eerste Matthäus

Met Palmpasen worden we altijd weer aan het lijdensverhaal herinnerd omdat de Matthäus Passion op radio 4 wordt uitgezonden. Het is prachtige muziek en daarmee ook een hartverscheurend verhaal. Een voorbeeld van hoe muziek en verhaal elkaar versterken.
Mijn eerste Matthäus beleefde ik op mijn 16e jaar in de Martinikerk te Sneek. Ik zou dat jaar naar de academie gaan en het enige wat ik deed, was alles te tekenen wat ik zag. En in dit geval ook wat ik meemaakte...
Ik had me boven in een hoekje op het balkon genesteld en had mijn schetsboekje bij me. Men had me verteld dat ik deze muziek echt moest horen en als het te lang duurde, ik altijd in de pauze kon weggaan.

Ik vond het een belevenis! Maakte met het tekstboekje in de hand, tekening na tekening. Die 3 uren vlogen voorbij. Toen ik niet veel later toelatingsexamen deed  voor Academie Minerva in Groningen, had ik mijn schetsboekje meegenomen. Misschien waren ze zelfs de aanleiding dat ik ben toegelaten, want een aantal van de schetsen zijn later in het archief van de academie terechtgekomen.
Ik ben nog vaak naar een uitvoering gegaan, van Bolsward tot Naarden, maar die eerste keer maakte toch de meeste indruk.
Bij het opruimen van mijn atelier vond ik het schetsboekje terug en de tekeningen hiernaast zijn daaruit.
Dit jaar ga ik niet naar een uitvoering, maar zit lekker te tekenen met de radio aan...

Kromme Rijn

De Kromme Rijn is voor Utrechters een begrip: Utrecht recreeert langs en op de Kromme Rijn. Er loopt een wandelpad en je kunt kano's huren en tegen de stroom in naar Amelisweerd peddelen. Hij loopt van Wijk bij Duurstede naar de stadsbuitengracht in Utrecht en komt uiteindelijk terecht in de Oudegracht en dus de Vecht. Vanaf Wijk bij Duurstede meandert de rivier door het landschap. Sommige stukken zijn in vroegere tijden afgesneden, maar het beleid is nu zo dat de natuurlijke oevers voor een groot gedeelte worden hersteld. Geen paaltjes meer aan de kant en de rivier krijgt de ruimte om zijn/haar eigen weg te vinden. Scheepvaart is niet meer mogelijk; alleen met een kano kun je het hele stuk bevaren.
Afgelopen zondag zat ik aan zo'n buitenslinger in de buurt van Cothen, maar vandaag heb ik de Kromme Rijn in een schets vastgelegd in de buurt van Rhijnauwen/Amelisweerd. Lekker weer een dagje buiten...

Aquarel en krijt, 2 x A5

Dagje buiten

In de documentaire "The Bigger Picture" vertelt David Hockney over de week in het voorjaar dat alles in 1 keer uitbot en groen wordt; dat er ineens een lichtgroene waas over het dorre hout hangt. Een moment dat je vast zou willen houden...

Bij mij zijn er vaak tussenpozen van een week, voordat ik weer de stad uit kan en de verschillen in het landschap op te merken. De schets van de vorige post was van 12 maart. Toen was alles nog dor en grijs. Nu was die groene gloed er. Plus buitelende kieviten, scholeksters en mussen met veertjes in hun bek. Langs de kant veel hondsdraf.

Schetsen in het voorjaar

Het verschil met vorig jaar is groot: toen zat ik half maart nog niet in mijn T-shirt lekker buiten in het veld te schetsen...

Het was een mooie dag op 13 maart. Ik was achter Werkhoven langs, richting Cothen met de enorme vierkante watertoren als herkenningspunt (rechts achter de struiken) gefietst. De Kromme Rijn kruist regelmatig de Provinciale Weg en ik kwam op een plekje, waar een uitloper van Kromme Rijn slingerde. Ik zette mijn krukje in de vette klei (met moerasplanten) en observeerde de uitheemse ganzen, die daar aan het bakkeleien waren.
Lekker in het zonnetje, weliswaar dicht bij het lawaai van de Provinciale Weg, maar als ik een keer geconcentreerd bezig ben, hoor ik dat niet meer. Door het tegenlicht lijkt het op de tekening grijs weer, het groen is nauwelijks te zien.
Op de weg terug naar Utrecht kwam ik een thermometer op een gebouw tegen, die 17 graden C aanwees.

 De volgende dag had ik niet zoveel tijd. Ik bleef in de buurt, in Park Bloeyendael.  Op die plek had ik eind 2012 al een schilderij gemaakt. Toen in herfstkleuren, nu lag de plas vol met kroos.
De meerkoeten die bezig waren een nest te bouwen, zwommen daar patronen in. Zo nu en dan doken ze onder en haalden zwarte takjes van de bodem, die vervolgens op een hoopje in de hoek gestapeld werden. Het riet is net opgekomen en steekt in helder groen boven de bruin-gele rommel uit. Een beetje vergelijkbaar wat ik begin april in 2012 in Bloeyendael en De Voorveldse Polder tegenkwam. Het voorjaar is duidelijk vroeger begonnen...

Nog meer opening in Griftsteede

Jan van der Haar leest voor

De opening was leuk, maar ik wil toch nog wat meer aandacht voor de gedichten van Jan van der Haar.

Kijkers op de bovengallerij

Hier komt dan mijn favoriete gedicht van die middag:

In de tuin

Het strapless badpak met roze Engelse theerozen
van mijn zestien jaar oudere zus was een mirakel:
het zakte niet af! Een hoogst onbegrijpelijke zaak.

Mijn zus intussen was zich van geen zorgen bewust:
met haar gezicht vol overgave naar de zonnestralen
toegewend veegde ze een zweetdruppel van haar wang.

Daarbij verschoof lichtjes de bovenrand van het badpak.

De Boerensloot

En opgewonden en ook paniekerig dacht ik: nú, nú, nú
gaat het gebeuren…

Boven in de beuk floot een merel het hoogste lied. Het jaar
was jong, vol onbesuisde plannen en vrolijke hoofdbrekens.
Zelf had ik mijn tijgerprintje opgetrokken tot mijn navel.

Opening in Griftsteede

Het was gezellig druk en veel kindergeschrei. Wat wil je: Griftsteede is een kinderboerderij en alles draait dus om Het Kind. Mijn vrienden hielden zich kranig in dit gemelleerde gezelschap. Wie weet hoorde een kind op deze zonnige zondagmiddag voor het eerst een gedicht! (van Jan van der Haar en/of van Nico Weber) en is nu voor eeuwig aan de poezie en de beeldende kunst gebonden.
De foto's zijn door Jelle gemaakt (daarom staat hij er zelf niet op).

Jan van der Haar leest nieuw werk

Lachen met mijn vrienden