Poppenwier 7 tot 14 juli 2013

Tijdens deze week heb ik het ochtend- en het avondlicht tegenover elkaar gezet. Ik had nog een aantal schetsen van het avondlicht uit de periode in april toen ik ook in Poppenwier was.
Het ochtendlicht was helder, de contrasten groot, het avondlicht met vocht in de lucht gaf een rode gloed.

Albadawei, A5 schets

Albadawei, iPad-schets

Albadawei, acryl op doek 40 x 50 cm.

Griendyk avondlicht, acryl op doek 40 x 50 cm.

Albadawei-2, A5 schets

Albadawei, A5 schets

Albadawei, acryl op doek 40 x 50 cm.

Nu ik zo naar het resultaat kijk, was het een vruchtbare week. Deze keer zat ik in de vroegere bakkerij van het dorp, pal naast de kerk en de begraafplaats op de terp.

Voormalige bakkerij van Poppenwier

Strand en schilderijen in South Bethany

Buitenatelier in South Bethany

Uitkijktoren voor onderzeeboten

South Bethany is een typisch seaside-resort. Er staan veel vakantiehuizen en aan het strand is een board-walk met winkeltjes, restaurants en een kermis. Je kunt er zelfs fish-and-chips krijgen met een flinke scheut azijn erover. Het doet me wat denken aan de Engelse badplaatsen. Alleen heb je daar vaak een mooie badplaatsarchitectuur met hotels en een pier die vergane glorie uitstralen.
Hier geen vergane glorie en het is allemaal wat luxer. Het enige dat aan geschiedenis doet denken zijn de uitkijktorens uit de 2^e Wereldoorlog om U-boten te signaleren. Het dorpje is bekend als onderdeel van The Quiet Resort want noordelijker, in Rehoboth Beach en Dewey Beach is het in de zomer veel drukker en cosmoploitischer. Als buffer ligt er een State Park tussen. Ik zag  een gier op de schoorsteen van een huis en Jelle vertelde dat hier de zogenaamde kalkoengieren voorkomen. Je ziet ze ook hoog in de lucht in grote groepen rondzweven.
Het strand is prachtig. Men bouwt hier de huizen tegen het strand aan en bij Bethany South is maar een smalle duinenrij. Orkaan Sandy is meer noordelijk binnengekomen en ik zag nog grote machines die ongelooflijke hoeveelheden zand aan het verplaatsen waren om de schade te herstellen.

Degenkrab

De eerste dag dat ik ging wandelen vond ik een voor mij onbekend, intrigerend (dood) beest. Een Horse-shoe-crab. In het Nederlands is het een Degenkrab
In het natuurgebied vlak bij South Bethany komen ze eens per jaar in grote getale het strand op om veel eieren te leggen. Ze doen me denken aan de helm van een volk dat 5000 jaar geleden leefde.
Deze was al leeg gegeten en ik heb hem meegenomen om te drogen. De geur die het afgaf (alsof je in een haven vlak langs de viskotters loopt) heeft me geinspireerd tot het maken van de 3 schilderijen ;-)

Seascape 1, 30 x 40 inch (ongeveer 75 x 100 cm.)

Het eerste schilderij had ik al voor een groot gedeelte in Nederland gemaakt, van de spielatten gehaald en meegenomen. In Amerika heb ik spielatten en olieverf gekocht, het doek weer opgespannen en in South Bethany bijgewerkt.

De onderste 2 schilderijen zijn gemaakt naar aanleiding van mijn wandeltochten langs het strand.
Ik vond een babyhaai, diverse hoefijzerkrabben, een enorme aangevreten vis, waar alleen de kop en de ruggegraat nog over was en 2 kleine roggen.Heel, heel veel schelpen en haaieneieren.

Seascape 2, 16 x 20 inch (ongeveer 40 x 50 cm.)

Het strand is leeg en breed, heel in de verte lopen nog wat mensen en er staan wat vissers. De branding maakt elke keer weer andere patronen van schuim in het zand. Ik denk dat ik daar wel 50 foto's van gemaakt heb. Er valt nog veel te schilderen...

Morgenavond ga ik weer naar huis, de vakantie is voorbij.

Seascape 3, 16 x 20 inch (ongeveer 40 x 50 cm.)

Mother’s Day on the High Line

Ik ben al bijna een week in Amerika, ben ook al een schilderij begonnen, maar ik heb nog niet zo veel te melden. De vijver staat vrij laag; de gele plomp heeft zich nogal uitgebreid en er zwemmen exotische eenden in. The Wood Duck is hier vrij “uncommon”, verder een aantal Canadese ganzen die op het grasveld grazen en elke keer als Jelle met de honden langskomt, vrij lawaaierig opvliegen.
Het belangrijkste doel is familiebezoek, beetje lezen en relaxen. Er is op dit moment ook geen speciale tentoonstelling die ik wil zien. Misschien nog even naar de Met of het MoMa, maar dat is het dan wel.
Zondag zijn we op mijn verzoek het hele traject van de High Line gaan wandelen. Ik had het laatste stuk nog niet gezien en gelezen dat er nu kunst aan toegevoegd was. Het was Mother’s Day en het was filewandelen, maar het blijft een prachtig project, dit groene lint tussen het beton.
Het begon als buurtinitiatief. Een spoorlijn, hoog boven de grond in The Meatdistrict, die in de loop der jaren dat hij niet meer gebruikt wordt (sinds 1980), met onkruid en spontane bomen is volgegroeid. In plaats van af te breken is deze spoorlijn nu met hulp van buurbewoners, tuinarchitecten en het stadsbestuur omgetoverd tot een groene oase en publiek park op 6 meter hoogte.
Eerst gelunchd bij The Spice Kitchen, een enorm, koloniaal ingericht restaurant met een heerlijke, Oosterse keuken en als speciale attractie Rod Steward die langsloopt als je op het terras je lunch gebruikt (hij is kleiner dan ik dacht).

Schilderij van de vijver, 40 x 50 cm. acryl op doek

Komende woensdag gaan we naar het strandhuis in Bethany (Delaware) en ik ben benieuwd wat ik daar aan schildersonderwerpen aantref.

Terug naar de Mardyk (Meerweg)

Als je op de foto klikt, zie je hem groter.

Oud riet

Gisteravond was het prachtig weer. De wind was gaan liggen, de temperatuur was ongewoon zwoel voor deze contreien en ik besloot om naar de plek te gaan waar ik vorig jaar wat schetsen en 3 schilderijen en heb gemaakt. Een kleine inham met directe toegang naar de Sneekermeer. Aan de overkant liggen de sluizen van het Prinses Margrietkanaal. De baai van Teherne, heet het in de volksmond. Ik fietste dus via Tersoal, langs de Wiersterwei (het schilderijKlein Wieren), de Butlânswei naar de Mardyk. De Mardyk is vrij lang en kruist een bepaald moment de Grienedyk (die vanaf Sneek om de Sneekermeer naar Abbenwier, bij Jirnsum loopt). Op die hoek heb ik ook een schilderij gemaakt van een huisje dat altijd de luiken dicht heeft. Er staan wat plastic stoelen in het omringende gras, maar ik heb er nooit een mens gezien.

Het licht was fantastisch! Er hing een gloed over het landschap, die je ’s avonds wel vaker ziet. En het water gaf licht. Gauw een schetsje gemaakt en gedacht aan een avondlichtschilderij van Wristler dat ik ooit in een museum in Baltimore zag en dat altijd in mijn achterhoofd is blijven zitten. Zo prachtig van sfeer... Dat wil ik ook maken...

Avond bij de Sneeker Meer

Op weg naar de baai van Teherne sloeg de schrik me om het hart: aan de linkerkant was men rigoreus bezig geweest met het weghalen van alle begroeiing! Alles was kaalgeschoren en rechtgetrokken! Oude hekken weggehaald (zie het schilderij Wilgenroosjes)! Dat moeten natuurlijk van die standaard metalen, strakke dingen worden. Bah!

Rechts bleef het een mooi rietlandschap, want natuurgebied met gruttogeluid. Nog een schetsje gemaakt met aquarel in mijn A5 Pedeskin-schetsboekje. Vandaag bijgewerkt met krijt.

Op de terugweg bij Klein Wieren zag ik dat ze de hoge bomen hadden gekortwiekt en dat het beeld dat ik vorig jaar heb gemaakt, in 9 maanden al weer zo veel is veranderd.

  

De Albadawei

Albadawei, in de verte ligt Jirnsum

Vanaf Poppenwier naar Grau lopen kaarsrechte, kale wegen (vanwege de ruilverkaveling). Maandag besloot ik op de fiets naar Grau te gaan om boodschappen te doen en te kijken of ik iets zag om te schilderen. Vorig jaar had ik 2 schilderijen aan de Albadawei gemaakt en zowaar: ik vond weer 2 plekken die naar mijn idee Friesland weergeven.
Op de heenweg naar Grau had ik de wind mee; in de hoogste versnelling ging het als een trein. Terug was het weer zoals ik altijd denk dat het in Friesland is: wind tegen, windkracht 5.
Dinsdag ben ik terug gegaan met tekenmateriaal voor de schetsen hiernaast en gister ben ik begonnen met schilderen. De harde wind bleef en ik heb maar kort gewerkt.Het waterbakje waaide van de ezel en ik had geen water meer.
Vandaag ging het beter; ik heb de eerst laag gezet

Naast de Albadawei

Poppenwier Revisited

Dora

Hier gaat het allemaal om: Dora. Zij moet gevoerd en geaaid, toegesproken en gekamd. Ze is mij goed gezind en heeft me nog niet 1 keer gekrabd. De relatie die wij vorig jaar in de zomer hebben opgebouwd is kennelijk nog steeds van kracht. Ik heb er spijt van dat ik haar vorig jaar sadistisch noemde; er zit nu alleen nog maar liefde in dat kattenkopje.

Buitenatelier

Als buitenatelier heb ik een partytent neergezet; dat houdt mijn spullen droog en is toch licht. Tot nu toe heb ik 3 schetsen gemaakt die tot een schilderij moeten leiden en gister heb ik de aanzet gemaakt voor 3 schilderijen.
Het onderwerp ligt weer naast de deur van mijn verblijf. Mijn Poppenwierster vrienden vertelden me dat het grasland tot vorige week helemaal geel was, dor. Sinds de regen is begonnen is het in 1 week stralend groen geworden: het gras is weer gaan groeien. De boeren zijn druk met gieren. De gele stukken liggen naast en in de sloot: oud riet. Slootkanten dus. Ik ben dus begonnen met schilderen, maar met windkracht 5 is het houwen en keren met mijn ezel Daarom dat buitenatelier: met schetsen, foto's en herinnering zal ik het nu even moeten doen.

Boerensloot voorlopig klaar

Sinds begin januari ben ik nu al bezig met dit drieluik van 4 meter 20 breed en 1 meter 60 hoog. Dat klopt wel ongeveer; aan het vorige drieluik (Orfeus or Paradise Lost 2009) heb ik ook 3 maanden geschilderd.
Ik ben nu op het punt gekomen, dat ik hem in het atelier ga ophangen. Zo nu en dan zal ik er misschien nog iets aan doen, maar voorlopig is hij klaar. In december breng ik hem naar Galerie Oosthem.
Wat ik wil overbrengen is het zomerse gevoel, het stralende, nog prille groen van begin juni aan de rand van Sneek bij een boerensloot.
In mijn kindertijd heb ik altijd aan de rand van Sneek gewoond. Als je de straat uit liep, stond je in het weiland. Ik ving visjes en salamanders en bloedzuigers (éng!) met een visnetje, gemaakt van een oude kous van mijn moeder. Daar is zelfs nog eens een snoek dwars doorheen gezwommen! Met de polsstok van mijn broer dwaalde ik met een vriendje door de weilanden. Kortom, dát gevoel moet ik in het schilderij brengen en dan is het af.