Blauw in Bloeyendael

Bloeyendael, oud en nieuw riet.

Soms moet je je vermannen en een dikke trui en warme schoenen aantrekken. 
Vandaag wilde ik toch echt het schilderij in Bloeyendael maken, waar ik (zie vorige bericht) schetsen van had.
Het is een waterplas met oud riet. Een deel ervan is in de herfst gemaaid en het jonge riet is al frisgroen boven de afgestorven resten zichtbaar. Het was sinds de vorige sessie een stuk gegroeid en de bomen hadden een duidelijk groene waas over het bruin. Ik was vroeg, het licht speelde prachtig door de rietpluimen. Het was koud. Misschien dat er daarom wel zoveel blauw en wit in zit.

Voorveldse Polder, jong riet.

Inmiddels heb ik ook het eerste schilderij (dit jaar) van de Voorveldse Polder afgemaakt. Dat was een heel andere sfeer.
Een zonnige dag, het tere groen dat opduikt.
Bij het jonge riet moest ik aan het gedicht "Jonge Sla" van Rutger Kopland denken, alhoewel riet wel veel steviger is. Ik dacht het vanwege de kleur, denk ik. Teer ontroerend groen.

Het leuk van het buitenschilderen vind ik het bewust volgen van het jaargetijde. Vooral in het voorjaar is het elke week weer anders van kleur en van sfeer. Terwijl ik het observeer en vast leg, krijg ik een natuurbeleving, die je als stadsbewoner niet zo gauw hebt. Behalve op rokjesdag natuurlijk!

Jong riet en hoe vind je een plek

Een plek om te schilderen in Bloeyendael

Kromme Rijn

Afgelopen vrijdag ben ik weer op pad gegaan om locaties te zoeken, die geschikt zijn om te schilderen. Dat is best wel moeilijk, want als ik ga schilderen wil ik liefst geen mensen om me heen. Eerst ging ik naar Bloeyendael, want dat is een gegarandeerde mooie plek. In Bloeyendael worden veel honden uitgelaten en tegen lunchtijd gaat iedereen die in het Provinciehuis werkt wandelen. Ik had de perfecte plek gevonden (oud riet een veld jong riet), maar vlak naast een pad. Verder dus naar de Kromme Rijn. Ik zat daar heerlijk te knoeien op een picknicktafel, het was rustig, vogeltjes in de weer met hun voorjaarsdingen, tot er een kano aanlegde met echtpaar, moeder en 2 kleine kindjes. Naast mijn picknicktafel werd een plaid uitgerold, lunch uitgestald en er moest gevoetbald worden. Kindjes gillen van opwinding. Kleine prinsjes en prinsesjes.
Naar Fort Vechten. Je kunt daar aan een steiger zitten en hebt dan zicht op de fortificatie. Omdat ik de laatste tijd ook wel sluizen schilder, vond ik dit wel een item. Het groen dat meestal dit soort dingen verbergt, is er nog niet. Ideaal! Tot er een brommer aankomt met een stel dat zich precies achter mij nestelt en hun hypotheekaanvraag bespreekt.

Schetsje Voorveldsepolder

Daarom ben ik gistermorgen maar weer naar de Voorveldse Polder gegaan. Ik heb daar een plek gevonden aan een ruiterpad (er kwam 1 ruiter voorbij), schetsje gemaakt en ik vanmorgen ben ik met een schilderij begonnen.

Het schilderij heeft nog 1 sessie nodig.

De bekende vogels hielden mij gezelschap: een fuut, een waterhoentje, 2 mezen in de wilg links en de meerkoeten, die ik vorig jaar ook al geschilderd heb (van de andere kant). Deze plek is precies de achterkant van dat schilderij. Het mooie is dat alles nog zo open is. Het groen komt net door en het jonge riet (nog niet geschilderd) geeft frisheid. Dat moet ik dus nog allemaal doen. Ik heb daar 3 uur gestaan en vond het toe wel genoeg. Vrijdag verder...

Noordpolderzijl revisited

Dit is de laatste versie van het derde schilderij. Ik doe er nu niets meer aan. De laatste sessie was een kwestie van veel kijken, hier en daar een accent zetten en vooral oppassen het niet te verknoeien.
Ik heb het overzicht van deze schilderijen op mijn website gezet.

Jan Sluijters expositie

Gister ben ik met twee collega's/vriendinnen, die ik nog van de academie ken, naar de tentoonstelling geweest. Ik houd ervan om een overzicht van een kunstenaar te zien de ontwikkeling kunt volgen die iemand in zijn leven gemaakt heeft (zie het bericht over Willem de Kooning). Er is inmiddels al veel gezegd over Sluijters. Wat me opviel was de grote vormvastheid, die hij soms expres doorbrak, met niet altijd het mooiste resultaat. Ik ben speciaal gaan letten op de manier waarop hij de landschappen aanpakte. Zoals hiernaast olieverf op board. De kleur van de drager speelt mee. Hij experimenteerde veel met dat landschap. Ik heb echter maar 2 doekjes gezien die ik goed gedaan vond.
Zijn fauvistische periode en de grote portretten zijn echter weergaloos.
Ik ben blij dat ik het gezien heb.

Work in progress...

Dit zijn de eerste en de tweede sessie van het doek (100 x 80 cm. olieverf) waar ik nu mee bezig ben . Het heeft nog een derde sessie nodig. Het water linksboven moet nog opgelicht. Deze heb ik wat anders aangepakt dan de andere twee. Hetzelfde is het nat in nat werken, maar nu heb ik ook een smallere kwast (1 cm.) gebruikt, gespetterd, vingergeverfd, verf later druipen, met een lap getamponeerd: alles om blubber te maken.
Kleuren: Titaanwit, Pruissisch blauw, oker, Napels geel, gebrande siena, kobalt blauw, gebrande omber, groene aarde en violet.

Noordpolderzijl verklaard

Zicht vanuit het haventje van Noordpolderzijl

Toen ik mijn schrijfmap open maakte om te kijken wat voor huiswerk we hadden, besloot ik om vandaag te gaan schrijven.

De wind rukt aan het huis, het is grauw en het giet. Ideaal.

Via het Milieucentrum waar ik een paar dagen per week werk als vormgever, ben ik op een schrijfcursus. Het is maar 4 keer, maar je leert er veel.

In de eerste opdracht moesten wij onze favoriete plek in het landschap beeldend beschrijven. Je moest je inleven alsof je daar weer was.

Het was een eye opener.

Als ik in een landschap ben en dan ook nog het liefst in het Noorden van het land, neem ik de natuur heel bewust waar. De vorm van de wolken, de weerspiegeling, het contrast, het licht de kleur... Zoals je een model bekijkt of een stilleven. Ook in je hoofd kun je schilderen, zonder een kwast op het doek te zetten.

Op het atelier beleef ik dan die plek opnieuw en zet dat om in schetsen met krijt en verf op doek.

Ik leer nu om dat in woorden op papier neer te zetten.

Mijn favoriete plek is het Wad achter de dijk bij Noordpolderzijl. Dat steeds weer nieuwe landschap, onbetreden, elke 12 uur door de natuur zelf gecreëerd.

Die plek is aan Karst gebonden. Als ik hem opzocht in Usquert, gingen we daar vaak de hond uitlaten. Karst is in mei 2011 overleden en na een half jaar rouw ben ik met de serie Noordpolderzijl begonnen. Wat de liefde niet vermag...

Andere zompige klei

Noordpolderzijl, olie op doek, 100 x 80 cm.

Als pendant van het vorige bericht, wil ik nu het vorige Noordpolderzijl schilderij plaatsen. Er is ook nog een schets van het schilderij hieronder, maar die staat op mijn website onder: landschappen. 

Het landschap komt zo nu en dan terug in mijn werk. Dat heeft altijd te maken met het feit dat ik me wil distantieren van mijn innerlijke wereld en liever bezig ben met wat ik zie of herinner aan landschap. Soms kan het gewoon een wolkenlucht zijn die ik in mijn hoofd prent tijdens een autorit.

Het liefst zit ik naast iemand in de auto, zodat ik al mijn aandacht aan het landschap kan geven. Maar als ik zelf naar het noorden rijd, zijn er ook genoeg 'glimpses' om  als onderwerp voor een schilderij te dienen. Daar heb ik nu in de winter genoeg tijd voor. Eerst nog 1 schilderij van Noordpolderzijl...