Green Mountain National Forest

De eerste twee weken van oktober ben ik naar Amerika geweest, met als hoofddoel het aanschouwen van de gekleurde blaadjes in Vermont. Als tweede doel had ik me voorgenomen om als een rechtgeaarde urban sketcher de trip weer te geven in mijn schetsboeken.
Het was een vroege vlucht, ik was vroeg op Schiphol en kon dus ook nog de obligatoire schets bij de gate maken. Het leuke bij Schiphol is dat je lekker naar buiten kunt kijken naar de fouragering en al die ijverige mannetjes en auto's...

Grijs weer en een oranje zonsopgang. Jelle kwam me ophalen in Newark Liberty International Airport. Prachtig weer; ik was om half 4 in Stamford North. Een mooie tijd om in de cabrio boodschappen te gaan doen in Scots Corner, een klein plaatsje net over de grens in NY state.
De volgende dag heb ik de tekening van Schiphol bijgewerkt en ben op de hoek van de oprijlaan naar het huis gaan zitten. Grote contrasten en felle kleuren. Ik kon mijn brushpennen met ecoline gebruiken.

In de middag zijn we naar Vermont gereden. Prachtig weer. Naarmate we dichter bij ons doel kwamen (de Green Mountain National Forest met uitzicht op de Appalachen), werden de kleuren van de bladeren intenser. In de verte lag een heuvel die helemaal rood was.
's Avonds een hamburger gegeten bij Bob's Diner, een chroom geval met booths en jukebox. Ik heb meteen besloten om daar later een tekening van te maken.

Jelle's huis ligt boven op een heuvel (Signal Hill).
De eerste dag ben ik de heuvel afgelopen en beneden aan de straat gaan zitten om mijn eerste tekening te maken.
Jelle kwam me een bepaald moment zoeken en maakte de bovenste foto van mij, eenzaam aan de weg, verkeersborden tekenend.

Ik word ook wel geintrigeerd door al die electriciteitsleidingen langs de weg. Aan die palen zitten dan ook weer geheimzinnige kastjes, de ene leiding is dikker dan de andere en de onderste is de Internetleiding. Als er dus door een storm of zo een boom op valt, is het allemaal weg...

Daarna heb ik een paar dagen niet getekend. Het regende wat en we gingen ons voorbereiden op Columbus Weekend, het hoogtepunt van de "Foliage". De gekleurde blaadjes zijn tijdens dat weekend op zijn mooist. Er komen dan vele mensen voor dat verschijnsel naar Vermont. Op maandag wordt gevierd dat Columbus Amerika heeft ontdekt en dat is een nationale, dus vrije, feestdag.
Het rood is van de maple en komt vanwege de suiker in het blad. Een nationaal product is dan ook de Maple Sirop. Je kunt dat op elke boerenmarkt kopen.
Files, een drukte van belang, vooral in Manchester Centre, iedereen shoppen, dus wij ook.

Bij deze tekening zaten Jelle en ik te wachten op Nancy, tot ze klaar was met passen. De winkels in deze straat zien er uit als gewone woonhuizen, maar ze verkopen de chique merken, soms tegen outlet porijzen.

Winkelen maakt hongerig, dus we streken neer op het terras van de plaatselijke Thai voor een heerlijke lunch. Aan de overkant de typische houten huizen met nepgevels (en stroomdraden).

Op maandag 9 oktober was het Columbus Day en we gingen brunchen bij Bob's Diner. Het was zo druk dat we een poosje moesten wachten en voor mij was het dus tijd om de diner vast te leggen.

We zijn 2 dagen teruggegaan naar Connecticut. Jelle had ramen besteld die bezorgd zouden worden en die we naar Vermont zouden brengen. Tekeningen afgemaakt en gewandeld met de hond. Het weer bleef prachtig. Op woensdag gingen we met het grootste raam op het dak terug naar Vermont. Onderweg zagen we dat de kleuren nu toch echt iets afgezwakt waren. Ik moest snel zijn om dat vast te leggen!
Ik kon me uitleven met al mijn ecolinebrushes, maar de eerste tekening van het bos beschouw ik toch als mislukt: te veel kleuren, te veel takken en blaadjes.

De tweede poging vanaf het terras aan de achterkant ging beter. De blaadjes waren al aardig uitgedund, maar de kleuren waren nog zichtbaar.

In het weekend heb ik geholpen met snoeien om het huis, ramen inzetten en schilderen.
Op maandag nog een laatste tekening naast het huis. Door de bomen kun je in de verte de heuvels van de Appelachen zien liggen. Ook daar zijn de kleuren al wat vervaagd. Het intense rood en geel is weg. De heuvels zijn nu goud. Nog wat regen en een nachtvorstje en het is gebeurd. Daarna is het wachten op de sneeuw en het skiseizoen kan weer beginnen.

Bij Newark Liberty International Airport hebben ze bij de gate de ramen hoog gezet. Alleen als je staat kun je de vliegtuigen zien. Daarom heb ik me geconcentreerd op de wachtende reizigers.

Utrecht, Den Bosch en andere zaken

Dit wordt alleen een update van schetsen die ik in september gemaakt heb:
Rotsoord op 3 september, een mooie dag samen met Tineke Brouwer.

Gaudeamus Festival in Tivoli op 9 september, ook samen met Tineke Brouwer, muziek van Heiner Goebels, uitgevoerd door Insomnio.

Van Dryver, meer de jazzy kant van het Festival.

Op 10 september was er een sketchcrawl met de Utrecht Urban Sketchers op de Neude. Ik heb de apotheek getekend, maar het werd weer te groot en daarom kon de onderkant er niet op.

Op 14 september ging ik even de stad in naar Swaak en kwam toen in een dikke regenbui terecht. Ik besloot om in het Springhavercafe te lunchen. Toen ik daar zat, kwam de zon weer door en gaf de art deco-ramen een felle gloed.

Op 16 september was er een Nationale Sketchcrawl in Den Bosch, dat wil zeggen dat de 70 deelnemers uit het hele land, Belgie en Duitsland kwamen met z'n allen tekenen. Het weer was wisselend, maar uiteindelijk droog.

Het was feest in Den Bosch. In de havens lagen allerlei vintage boten. Dit is een kleurige van Rijks Waterstaat.

Ik kon er natuurlijk niet onderuit om de Sint Janscathedraal te tekenen. Het was al laat in de middag en na een half uurtje op de Parade hield ik het voor gezien.

Ook daarna kwamen er nog een paar mooie dagen om te schetsen, zoals deze op 24 september. Ik zat aan de overkant aan de Wittevrouwensingel. Dit is het gezicht op de Herenbrug.

En de laatste van afgelopen vrijdag 29 september, toen ik met Rob Meijer naar Oud Amelisweerd ging. We hebben eerst koffie gedronken bij de Veldkeuken met taart versierd met bloemen, daarna getekend en we hebben ook nog de tentoonstelling van Chinese prentkunst en het werk van Armando in het MOA gezien.

De volgende tekeningen zullen uit Vermont komen ;-)

Zeilen met de Senta (2017)

Elk jaar ga ik wel een keertje met de Lemster aak van Jan Christiaansen mee op een door Laurens Boersma georganiseerde zeil/schilder tocht.
In 2010 ging ik dan nog Plein Air schilderen, maar de laatste 2 jaar (sinds ik de Urban Sketchers heb ontdekt), maak ik tekeningen. Dat gaat sneller.
Eind augustus scheepten we op donderdagavond in en voeren nog dezelfde avond naar Oostmahorn, een dorpje aan het Lauwersmeer, waar vroeger de boot naar Schiermonnikoog vertrok. We kwamen in het donker aan. De volgende ochtend lag het dorpje onder een stralende blauwe lucht klaar om getekend te worden

Ik ben voorzichtig met grijze markers begonnen en heb de tekening daarna af gemaakt met mijn Lamy Safari vulpen met watervaste inkt en heb de boel ingekleurd met ecoline en droge pastel.
Na ontbijt en tekening voeren we door naar Lauwersoog. Daar gingen we door de sluis. Rustig wachten tot iedereen er in ligt, wachten tot het water gezakt of gestegen is en dus mooi de tijd om een tekening te maken.

Aan de Waddenkant nog even water bijvullen, een boodschapje en kijk: al weer een tekening!

Er stond niet echt veel wind, maar Jan laat de zeilen hijsen bij elk zuchtje wind, dus we zijn onder zeil Richting Ameland gegaan. De nacht op het wad doorgebracht en 's ochtends doorgevaren naar Ameland.
Het was wat bewolkt, zo nu en dan viel er een spat regen, maar we zijn met zijn allen en schildersmateriaal aan land gegaan om te schilderen en te tekenen. Vorig jaar waren ze ook al bezig met havenwerkzaamheden en dat was dus nog steeds zo. Ik vind het altijd mooi om dit soort groot materieel te tekenen. Deze stond in ruststand: het was zaterdag.

De boulevard was klaar. De tekening is wat mislukt en stijf. Opgezet met markers. Tijdens het tekenen kwam er nog een catamaran de haven binnen, maar die is later in de tekening enigszins gesneuveld omdat ik er zo nodig meer mensen in moest tekenen. Er zou net weer een boot vertrekken, dus er kwamen genoeg mensen langs, maar het blijft een mislukte tekening, die nu alleen dient voor het volledige verslag van de reis.

We hadden 's avonds een grote groep kayaks aan zien komen met mesne die kennelijk aan het "eiland hoppen" waren. Hun kampeerspullen in een tonnetje om de boel droog te houden. Ik stond verbaasd wat er allemaal uit die kayaks kwam. Het hele kampeerterrein bij het havengebouw stond vol met hun tenten en kookmateriaal. En dan nog de kleren, slaapzakken, toiletterieen... Hoe krijgen ze het allemaal in zo'n kano!
Ik was vroeg opgestaan; het was weer een stralende dag. Op dat moment waren er net een paar mensen bezig om de kayaks weer te water te laten. Mooi onderwerp om te tekenen, dus mijn krukje neergezet voor een tekeneing. Zij spraken mij aan en ik zei dat ik ze de dag ervoor met de grote groep had zien binnenkomen. Helemaal verkeerd! Dit kleine groepje (2 kayaks, 4 mensen) waren via de Noordzee (buitenom) gekomen! Mijn bewondering werd nog groter. Zij wilden graag een scan van de tekening, ik heb mijn kaartje gegeven zodat ze mij konden benaderen, maar nog niets gehoord. Het kaartje zal wel nat geworden zijn ;-)

Er stond heel weinig wind. Jan en Laurens stelden voor om droog te gaan vallen en zeehonden te spotten. Eventueel te gaan zwemmen. Het water was spiegelglad en je ziet aan de schaduw in het water dat de zeilen neer waren.
Op de tekening staat dat we in het Smerig Gat waren, vlak bij ton SG9.

We hebben de nacht weer op het wad doorgebracht. Wat een rust...

Eén van de deelnemers en onze maat moesten eigenlijk weg (we hadden de maandag erbij gepakt vanwege het Gronings Ontzet dat voor sommigen een vrije dag in Groningen betekent, maar voor anderen, zoals de maat Thijs niet). Weer geen wind, dus op de motor naar Lauwersoog. Onderweg werden we door de veerboot van Schiermonnikoog ingehaald. Jan Christiaansen zat aan het roer, dus snel een tekening en een foto van de veerboot om later af te maken.

In Lauwersoog werd Thijs afgehaald en we hadden nog wat tijd om in de haven te tekenen/schilderen. Het nieuwe dok was volop in gebruik. Vorig jaar heb ik met biester en rietpen het (roestige) oude dok getekend. Daarom was ik in de eerste instantie ook bij dit nieuwe dok met rietpen en biester begonnen. Als snel zag ik dat ik toch beter met vulpen en markers verder kon gaan. Jan kwam nog langs met haringen... Een heerlijke laatste dag.

Het verslag en de tekeningen van vorig jaar (2016) kun je hier zien.

Simmer yn Fryslân

Ook dit jaar was ik weer een 10 dagen in Poppenwier, om de zomer ten volle mee te maken. Het was net de tijd van de Sneekweek en ook het Skûtsjesîlen was weer begonnen.
Ik ben verder gegaan met het weergeven van het dorp.
Eerst maar eens het dorpsplein, dat aan de achterkant van de voormalige bakkerij ligt. De plek waar ik begin juni woonde. Dat plein is in feite een wat breder gedeelte van de Binnenbuorren. Een mooie rustige zondagochtend met grote contrasten in het licht. Zo nu en dan kwam er een fietser voorbij en toen mijn schaduwplekje verdween, werd ik op de koffie genodigd bij de vm bakkerij.

Deze tekening heb ik al diverse keren gemaakt. Dit is het gezicht op Poppenwier vanaf de Albadawei (de weg naar Jirnsum). Halverwege maakt deze weg een kromming en gaat over een bruggetje. Ik heb niet kunnen ontdekken hoe deze vaart heet en hij houdt ook gewoon midden in het land op. De enige boom langs die weg staat daar. Een mooie schaduwplek met zicht op het dorp. Op deze foto lijkt dat ver weg, maar dat is vertekening.
De vorige tekening heb ik verkocht en het schilderij dat ik daar in 2013 maakte, is in Amerika. Hoog tijd om nog eens een tekening te maken. Het scheelt wel als je een bepaalde plek al een aantal keren gemaakt hebt. Dat schetst lekker vlot weg.

Mijn volgende project, het voormalige café, moest tussen de regenbuien door getekend worden. Bovendien stond er vaak het busje van de melkmachine onderhoudsmonteur prcies op de plek waar ik het mooiste zicht had op het café. Helaas geen café meer, maar een (zeer ruim) particulier huis.

Toen het café sloot, vonden de Poppenwiersters dat er toch een dorpshuis moest komen. Dat hebben ze uiteindelijk zelf gebouwd. Daar kan de toneelvereniging terecht, maar het heeft nu ook een café en restaurant functie. In mijn geval is de Trilker (dorpshuis) wel het laatste gebouw dat ik zal tekenen, omdat ik het lelijk vind. Ik zag dat er nu een groot parkeerterrein bij gekomen is en daar voor moesten de bomen, die de boel enigszins afschermden, wijken.

Dan maar een ander (mooi) dorpsgezicht gekozen: op de plek waar ik stond, heb je aan de rechterkant het vm café en je kijkt op de andere ingang naar de Binnenbuorren toe.
Ook hier was het weer wachten tot het busje van de melkmachine onderhoudsmonteur verdwenen was.
De auto die wel een plekje in mijn tekening gekregen heeft, vertegenwoordigt de lange rij blik, dat 's avonds en in het weekend langs de Butenbuorren staat. Het zou mooier zijn als men de auto op het parkeerterrein van de Trilker zou zetten. Dat is zo groot dat ze er allemaal wel passen.

Op 9 augustus was het Skûtsjesîlen op de Sneekermeer bij Terherne. Vorig jaar was ik ook met het skûtsje De Twee Gebroeders wezen kijken. Toen ik in Terherne aankwam, regende het. Mijn eerste tekening heb ik dan ook binnen in het boothuis gemaakt. Buiten was men bezig de Twee Gebroeders vaarklaar te maken.

Toen we vertrokken, was het droog. Eerst een paar uur zeilen over de Terkaplester Pollen en daarna door de brug van Hearresyl naar de Sneekermeer om een plekje te zoeken aan de rand van het wedstrijdgebied.

We gingen voor anker, het waaide windkracht 4 à 5 en we bleven wat heen en weer schuiven. In de eerste instantie het zicht op een Lemster aak. De skûtsjes kwamen daar achter langs.

Daarna kwamen we achter de Frisian Queen te liggen, een partyschip dat vol met supporters (en sponsors waarschijnlijk) van het Akkrumse skûtsje stond. De eerste keer dat ik in Amerika was, in 1978, heb ik in St Louis de Mississippi Queen zien varen. Een stoomschip, dat met een schoepenrad zich voortbewoog over de Mississppi, de langste rivier van Amerika.
In had sterk de indruk dat het schoepenrad van de Frisian Queen werd aangedreven door een dieselmotor. Ze produceerden nog wel het geluid van een stoomfluit toen het skûtsje van Akkrum langs kwam.

Aan het eind kwamen de skûtsjes vlak achter de Frisian Queen langs en gingen dan overstag. De Sneeker Pan heeft die dag gewonnen. Voor mij was het een wedstrijd sneltekenen op een bewegende ondergrond.

De kunstenaar aan het werk. Foto: Arjen Hogen Esch